precelek69.bloog.pl

-Co pana irytuje?? – zaczarowany pierniczek …..

[ctrl] [alt] [del]… i życie staje się prostsze!

Na moim nagrobku napiszcie: umarla z nudów na gg

No nie to znowu wy !!!!!!!!!!

Jeśli wiesz,że nic nie wiesz, to już wiesz,że coś wiesz ;P

Stoczcie sie ze mną… prosze ))

StOp PrZeMoCy W rOdZiNiE- zAcZnIj BiĆ sĄsIaDa… 

Skąd mam wiedzieć dlaczego mnie nie ma…?

^^sama ten opis wymyśliłam:P^^

I’m so lonely. I have nobody for my own…

Życie jest jak gra bez kodów!!!

Stan zakochania to stan r…

precelek69.bloog.pl

precelek69.bloog.pl

precelek69.bloog.pl

precelek69.bloog.pl

Wydaje mi się, że już tyle razy omawiałam z Monsterami reguły wyjścia w przestrzeń publiczną, że powinno było im to się wdrukować na stałe pod czachą.

Ale, gdzie tam.
Monsterino gna przed siebie (choć zakomunikowane zasady brzmią: idziemy razem, nie musimy za rękę, ale przynajmniej być w zasięgu mojego głosu – to plan miminum) , za nim bieży Monster, niby w celach asekuracyjnych, ale wygląda to na usiłowanie wysforowania się na czoło (no bo jak tu iść ZA młodszym bratem), na to wszystko przyspiesza Monsterówna, by przypomnieć, że bracia zachowują się KARYGODNIE i właśnie dlatego mamo, chcę mieć siostrę. No i jak ja mam zostać za nimi z tyłu, przecież to NIEODPOWIEDZIALNE.
Zatem pędzę i ja.

I tak oto rozciągniętym szykiem przemieszczamy się w obranym wcześniej kierunku.
Monsterino hamuje przed pasami.
– Dobrze, że się zatrzymałeś – wysapuję, gdy dopadam przejścia i ja – ale źle, że tak biegniesz beze mnie
– Ale ja stanę! – zapewnia – lubiem biegać
– To dobrze – mówi Monster – bo musi się odchudzić – spogląda krytycznie na młodszego brata – Ty zresztą TEŻ – przygląda się przenikliwie mojej sylwetce…-  i ja też już nie mogę chodzić do McDonalda, bo się OTŁUSZCZAM.

Ciemność. Widzę ciemność.

W poprzednim tygodniu logistyka-ekwilibrystyka obejmowała codzienne dotarcie do kościoła, a w piątek mieliśmy być w trzech miejscach na raz. Nie dało się.

Priorytetem był przedszkolny występ Monsterina na Dzień Matki. (aparat strajkował, jak zawsze na wzruszających imprezach, więc głównie łapał ostrość tła)

Monsterino jako bocian….

… i jako komar (bardzo szybko skaczący)

a tu wierszyk mówiący i do wręczania prezentu się przygotowujący

O dziwo, troszkę stremowany był nasz młodzieniec. Ale to początek – dzisiaj będzie nowa porcja wzruszeń, bo tym razem będzie pokaz tańców (i jednocześnie jesteśmy na angielskim i zebraniu rodziców, kolejne spiętrzenie terminów)
Ale to dzisiaj.

Natomiast jeszcze w piątek, zamiast uczestniczyć w spotkaniu w Katedrze, byliśmy na szkolnym festynie Monstera.

Gdyż Monster tańczył krakowiaka.

Tydzień ćwiczyli i świetnie, naprawdę dobrze im poszło. A festyn szkolny był na tyle udany, że Monsterówna stwierdziła, że chce się przenieść!

Ma rzeczywiście ostatnio niemiłe przejścia ze swoją najbliższą koleżanką z klasy, druga, którą lubi odchodzi od klasy czwartej, no i zaczyna się zastanawiać, że gdyby tak kontynuowała naukę muzyki indywidualnie, to nic by jej w swojej szkole już nie trzymało.

Hmm, hmm. Nie wiem. Muszę porozmawiać z trenerem. Podejrzewam, że do klasy akrobatycznej już się nie załapie, bo po dwóch latach ćwiczeń to jest przepaść nie do przeskoczenia. Ale do równoległej… Tylko że jej o akrobatykę najbardziej chodzi.

Natomiast Monster stwierdził, że po pierwsze chce być ministrantem, a po drugie (i o to jęczy już od miesiąca, ale okazuje się, że realnie będzie to możliwe dopiero we wrześniu), on chce na aikido. Dwa razy w tygodniu.
Facet, który ma w szkole dwie do trzech godzin wf-u dziennie!
Już bym wolała, żeby tańczył razem z Monsterówną w Cepelii (Monsterówna też chce, bo miałaby partnera do regularnego ćwiczenia w domu), ale Monster, choć tańczy i śpiewa sprawnie, to chce walczyć.
I w sumie dobrze, że tyle mu się chce. Poza tym aikido teoretycznie wycisza i odagresywnia.
I nawet teoretycznie wszystko da się zgrać w czasie. Tylko czy on nie padnie od tych wszystkich zajęć? (już nie mówiąc o tym, że Monstertata jęknął na myśl o kolejnych punktach na planie miasta do koordynacji logistyki).

Nie wiem, jaki Wy macie system robienia kanapek do szkoły, ale ja przeważnie robię je wieczorem. Chociaż czasem już nie mam siły i wtedy wstaję o szóstej.
Jak dziś.
A tu w "Trójce" dedykacja dla robiących kanapki mam. Magia!
Pomidorek (mały, jędrny) w ćwiartki dla Monsterówny, dwa liście lodowej dla Monstera. Moje pudełko z sałatką.
Wyobraziłam sobie te wszystkie matki siekające szczypiorek o świcie. Takie, co siedem kanapek plus ósma dla męża. Tytanki śniadaniówek, dziś nasze święto!

Monsterówna zaskoczyła mnie w drzwiach łazienki, musiała nastawić sobie budzik na wcześniejszą godzinę. Oczy jeszcze zaspane, włosy w nieładzie, ale uśmiech, ten uśmiech, który poranną porą jest taką rzadkością był dzisiaj dla mnie wyłącznie! I laurki! I makaronowy naszyjnik!

– Właśnie zastanawiałam się, który sznur pereł nałożyć dzisiaj i wybieram ten naszyjnik od Ciebie – mówię i naprawdę ozdabiam nim żakiet. I mam go teraz, piękny jest – Od kiedy przeczytaliśmy tę książeczkę Franklina, w której zrobił taki naszyjnik mamie, chciałam taki mieć! – wyjaśniam

– Mogłaś powiedzieć, to bym ci zrobiła już wcześniej . Poza tym, ty w OGÓLE nie masz pereł – wypomina mi Monsterówna

Chłopaki wylądowały w nocy u nas. Bywa tak coraz rzadziej, więc się rozkoszuję. Słodcy są, gdy tak pochrapują zakopani w piernaty.

– Mam w bzuchu wątrobę – wzdycha Monsterino i wcale nie zamierza wstać

– Miałem piękny sen – jeszcze z zamkniętymi oczami mówi Monster – Nikodem położył widelec na głowie pani kucharki!

Rzeczywiście, cudny.

– Mamo, co jest napisane na moje bluzce? – pyta Monsterówna
"How did I get sooo CUTE" – czytam
wyjaśniamy znaczenie słowa "cute", Monsterówna kraśnieje. -
– Mam nadzieję, że Michał jeszcze nie zna tego słowa.

Nawet jeśli zna, to się zgodzi z tym hasłem, córeczko.

– Mamuś, dlaczego muszą być zawody? – drąży Monsterówna. Nie lubi się ścigać indywidualnie. Jest najlepszym team playerem, jakiego znam. A gdy wygra sama, czuje dyskomfort. Czuje się nie fair w stosunku do koleżanek. Zupełnie odwrotnie niż jej brat.

Zawody pływackie są w poniedziałek.

– Przeżyjesz – mówię
– Wiem. Może nawet zdobędę srebrny medal – mówi Monsterówna
– bo srebrnego jeszcze nie mam – wyjaśnia, zanim zdążę zadać pytanie

– W ręce mam mięśnie, dlatego moja ręka dobze boksuje – chwali się Monsterino – i w ręce nie ma serca! – podsumowuje

Było sobie życie…

W jednym z tomów Harrego Pottera był opisany zegar, który wisi w kuchni u Weasley’ów – na którym pokazani są wszyscy członkowie rodziny, a strzałka wskazuje miejsce, w którym każdy z nich się znajduje.

– Och, też bym chciała, żebyśmy mieli taki zegar – marzy Monsterówna – mogłyby być na nim takie pulsujące serduszka, zamiast naszych postaci.

Ja też tak to sobie wyobraziłam.

Kiedyś, na fali hurraoptymizmu i chwilowego zamroczenia zgodziłam się na uczestnictwo w wycieczce Monstera. To było dawno, wydawało się, że obowiązki rodzicielskie w jego klasie odfajkowałam, ale nie – pani przypomniała sobie o mnie, a ja owładnięta falą wyrzutów sumienia, że przez ostatnie miesiące za mało angażowałam się w życie szkolno-przedszkolne zgodziłam się na kolejną wycieczkę. Całodniową.
Czyli będę musiała znowu odpracować ten czas w sobotę.
Na szczęście na swojej równowagi psychicznej przypomniała mi się rodzinna legenda o tym, jak to urodziłam się w jedyną wolną sobotę miesiąca! Wracam zatem do starych, dobrych standardów etosu pracy. (Monstery na szczęście nie pytają, czy żyły wtedy dinozaury, ale oglądaliśmy ostatnio dwa czarno-białe seriale – Podróż za jeden uśmiech i Samochodzik i Templariusze i oprócz pytań, dlaczego nie w kolorze, całą tamtejszą rzeczywistość, Milicję zamiast Policji, dziwne samochody. I hasło Poldka: " A co, może masz w kieszeni telefon bez drutu, marzycielu!", wszystko łyknęli jak reportaż z innej cywilizacji.

Przewlekły kryzys czasowy, który mnie ostatnio dopadł zaowocował smutną konkluzją, że to jest wyłącznie problem w mojej głowie. Bo gdy nagle, z okazji zawodów, a potem z okazji dnia dziecka, wzięłam
wolne, to oprócz akceptacji faktu, że byłam, widziałam i kibicowałam (przyjętej jako coś oczywistego – jakbym mogła nie przyjść!), nikt specjalnie nie zauważył mojej przedłużonej obecności w domu.
Co potwierdza brawurową teorię wyłożoną mi ostatnio przez jedną taką mądrą Siostrę W Wielodzietności, iż,  poza okresem wczesnoniemowlęcym, nie jesteśmy potrzebni dzieciom przez cały czas. Niedługo stwierdzę, że wręcz odwrotnie – nasza dyskretna, zdalna opieka, a nie wyręczanie i bycie z nimi non-stop wychowują.
Bo jak nie mam czasu i rozdaję szybko obiadowe role – ty obierasz ziemniaki, ty marchewki, a ty opróżniasz zmywarkę, to uczą się więcej, niż gdybym podała im po prostu dwudaniowy obiad pod nos i pilnowała tylko, by nie mlaskali podczas jedzenia.
Poza tym zasada pierwsza i najważniejsza brzmi – dzieci NIE DOCENIAJĄ.
Nie muszą, biorą to, co się im daje traktując jako należny standard. I wymaganie, że docenią jest niedorzeczne. Bo sami nad sobą kręcimy ten bicz.
Prosta droga do zgorzknienia to zatem oczekiwanie, że gdy się poświęcamy, dzieci obcałują nas po rękach i przyklękną z dziękczynieniem.
Nie poświęcajmy się zatem, żyjmy. Włączając dzieci w naszą rzeczywistość (to jest tekst do mnie – jutro zabieram Monstery do jednej ze swoich prac, gdzie obok trawnik i lasek – one zrobią sobie piknik, ja obrobię papiery – co za symbioza).

Co jakiś czas rozmawiam z cudowną kobietą – dyrektorem Domu Dziecka. Uwielbiam ją od czasu, gdy powiedziała wprost do pani wychowawczyni Monsterówny, że jeżeli nie potrafi sobie poradzić z dyscyplinowaniem drugoklasistów, to zaprasza do siebie, gdzie ma dzieci, dla których nawet groźba kuratora nie stanowi żadnej kary,  a dyscyplinować je jakoś trzeba.
I że gdy jakieś dziecko z pełnej rodziny narzeka na obowiązki domowe i zasady panujące w rodzinie, to chętnie zorganizuje krótki turnus w domu dziecka. W celu poszerzenia ciasnych horyzontów.

Gdy słyszałam dzieci licytujące się na ilość gadżecików otrzymanych z okazji dnia dziecka, takich bzdetów, co natychmiast zostaną rzucone w kąt i nigdy więcej nie zauważone, zrobiło mi się słabo. A wieczorem wyniosłam z pokoju Monsterina dwa wory zabawek, których braku nawet nie zauważył.
– Nam było w sumie łatwiej – powiedział Monstertata nawiązując do zgrzebnych czasów naszego dzieciństwa

Na czasy nadmiaru nic nie poradzimy. Musimy znaleźć swoją drogę. Nie dla naszych dzieci, co byśmy nie zrobili, i tak nam wypomną i ocenią jako toksycznych. Dla nas samych.
I nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.

– Na kogo zagłosujesz? – Monsterówna napadła mnie pod prysznicem i nie miałam wyjścia, ani znikąd ratunku

– Nie wiem … – westchnęłam – nie ma żadnej kandydatki…

– Jak możesz nie wiedzieć? Nie interesujesz się swoim Krajem? – rzuciła oskarżenie

Och, co ja jej będę klarować, że interesowanie się Krajem jest na dalekim miejscu wśród moich priorytetów obecnie. Gdzieś za własnymi badaniami okresowymi, jak przypuszczam.

Tymczasem wcale nie musiałam zabierać dzieci do pracy. Monstery zostały przejęte przez dziadków. Nie ukrywałam przecież, że bez obu par monsterdziadków byśmy zginęli. Jedni na co dzień, drudzy w wakacje karmią i rozrywkują liczne wnuczęta z wielkim zaangażowaniem i miłością. Chwała im za to! – Odpracuję na ich prawnukach…;)

Monstertacie też oczywiście należą się hymny pochwalne – odbębnił szczepienie Monsterówny i bilans czterolatka (duże osiągnięcie, bilansu dwulatka nie udało nam się zaliczyć). I tu pierwsze pozytywne zaskoczenie – Monsterino mieści się w 50 centylu! (Przez zafiksowanie Monstera na temat kształtu monsterinowej figury już też zaczęłam się poważnie zastanawiać, czy nie ograniczać mu węglowodanów). I pewnie, nie należy rodzeństwa porównywać. Ale to chyba raczej dotyczy głośnego i punktującego porównywania, bo nie da się nie sięgać pamięcią, jak to, czy tamto osiągali starsi.

I tu dochodzimy do bomby ostatnich dni, mianowicie Monsterino zaczął jeździć bez bocznych kółek!
Monstertata stwierdził, że już czas i rzeczywiście – po pierwszym puszczeniu załapał.
Zaczęliśmy bić brawo i cieszyć się, wiadomo. Na co Monster strzelił focha, że gdy on sam nauczył się jeździć na dwóch kółkach, to nie entuzjazmowaliśmy się aż tak bardzo!
Troszeczkę się zdziwiliśmy i już nie wiedzieliśmy, czy śmiać się z takiego zarzutu, czy raczej zadumać. Wezwaliśmy dziadków na świadków, ale chyba nadal do końca nie jest przekonany. Może musimy po prostu zgotować mu owację na stojąco, gdy po raz kolejny przemknie koło nas z piskiem opon i zahamuje wzniecając tuman kurzu…

****

Dawno
nie było tu dokumentacji fotograficznej. Oj, dawno.
Tu jeszcze z
monsterinowych tańców.
Smerf.

Kujawiaczek:

I z warsztatów Rowerem Po Drzewach na Placu Wolności

(bardzo
uspokajające Monstera zajęcie – jak tylko na jakiejś imprezie widzi
koło garncarskie, od razu do niego zasiada)

Monsterino zdawał na prawo jazdy, starsi wcielali się
w Stróżów Prawa.

A to już Monsterówna z koleżanką na pokazie ich
zwycięskiego tańca w czasie szkolnego Dnia Sportu:

Z procesją też szliśmy.
Niektórzy nie mogli rozstać się z pachnącymi płatkami…

Niektórzy z dużym zaangażowaniem i aż do omdlenia ręki, dzwonili

świrusy – wreszcie można chodzić w krótkich gaciach!

– Co rysujesz? – stanęłam nad Monsterinem hojnie obdarzającym kolejne kartki kompletem różnokolorowych kółek (magazyny opon? wypadki samochodowe? korki na ulicach?)

– Błony komórkowe zwalcające toksyny – rzecze nasz Czterolatek nie odrywając wzroku, ani kredki od kartki

Wesołe są konwersacje z Monsterinem.

– Bakterie zaatakowały mi gardło – informuje o przyczynach kaszlu

– Chyba mój ząb opanowała próchnica – mówi przyglądając się plamce na górnej jedynce.

Wypisujemy zaproszenia na imprezę urodzinową. Skład gości zmienia się z dnia na dzień, w końcu trzeba ostatecznie zdecydować.

– A Krzyś? – pytam, bo w poprzedniej wersji był

– Wyklucone! – podnosi palec do góry Monsterino i kiwa nim karcąco – on by bił dzieci!

Doprawdy? Dotychczas myślałam, że jest tylko jeden zbój w przedszkolu.

Monstertata znowu zabłysnął intuicją i brawurowo przedstawił pani alergolog na jednej wizycie zamiast jednego syna, dwóch. Dopełniają się przecież – jeden uczulony na kurz, drugi na wszelkie to, co obecnie pyli. Co by tłumaczyło codzienne poranne odkaszliwanie Monstera.

Monstertata się denerwuje, ja mam mantrę, że wyrosną.   (poza tym każde spotkanie Monstertaty ze Służbą Zdrowia, upewnia mnie, że samotny ojciec z dziećmi jest w stanie więcej wskórać, niż matka. Widocznie bardzo współczują mu wyrodnej żony, która w tym czasie na pewno siedzi w SPA. Bo gdzie indziej może być, gdy dzieci chorują.)

No dobrze, my tu gadu-gadu, a Monsterino szykuje się do zdmuchnięcia czterech świeczek.

Jaki jest nasz Czterolatek – każdy widzi. Krnąbrny, pyskaty, uparty, nie do zdarcia i wiedzący, czego chce, choć to najbardziej zmienna zmienna.

– Kiedyś był taki słodki – wzdycha Monsterówna nad zdjęciami z monsterinowego niemowlęctwa

No cóż. To już zdecydowanie nie jest niemowlę.

Co Ci trzeba do szczęścia, mój Czterolatku (mamusiny misiaczku)?

Dobrze się czujesz, gdy znasz ustalone zasady (co nie znaczy, że ich nie testujesz). Nie wahasz się użyć brzydkich określeń, gdy coś nie idzie po Twojej myśli. Ale potrafisz też cudownie altruistycznie się przymilać, w przypływie dobrego humoru.

Łatwo z Tobą nie jest, ale to nasz problem. Ty dobrze wiesz, że kochamy Cię bez względu na wszystko.

Wulkanie Energii, sto lat!